Krucha nadzieja

Krucha nadzieja

Gdy się zakończy kres mojej wędrówki

I światło zgaśnie mi przed oczyma

Odejdę cicho, głucha na wołanie

I wtedy po mnie proch nie pozostanie

Czy ktoś mnie wspomni wśród przyjaciół grona

Ścieżkę mej pamięci od nowa pokona

Czy w pył się obróci kartka zapisana

A pamięć o niej prędko zapomniana

Bo grzechem nie jest wątpliwość ukrywać

I w myślach marzeń swoich się wyzbywać

A w sercu trzymać bezmiar niepewności

Gdy krucha nadzieja w człowieku wciąż gości