Kwiecień plecień...

Kwiecień plecień

Kwiecień plecie swe warkocze

Gdzieś, kokardkę przy pnie w płocie

I radośnie wita bazie

W słońcu gładzi wszystkie twarze

I na niebie, tam gdzie błękit

Sznur żurawi ciągnie z krzykiem

A gdy w zburzy się co nieco

To pokaże swoje dąsy

I na bratki, na stokrotki

Sypnie śniegiem, gradem czasem

To znów z wiatrem, zacznie taniec

Pędzi, goni... nie ma granic.

Aby znowu pokój zasiać

Garść promieni, słońca, ciepła

Podaruje siwym skroniom

A na polach?

Rozmnażanie, rozrastanie

Jego chwałą pozostanie.