Ich dwoje

Ich dwoje

Na wzgórzu,

Gdzie czeremcha

Bielą kwiatów

Zachwyca

I w dal unosi

Zapach,

Dwoje przysiadło

Zmęczonych już drogą,

Chlebem się dzieląc,

Lękiem i trwogą.

Swe dłonie

Czule pieścili

I łzy na twarzy

Skrycie ocierali,

Skronie ich srebrem

W cieniu błyszczały,

Szczęśliwi razem

Szeptem rozmawiali.

A czas upływał...

Mrok wzgórze otulił

Oni w tej ciszy

Obraz malowali,

Bez farb i ramy,

Ich serca złączone

Tło domu

Wypełniały... .

Z tom.,, W objęciach czasu,, aut.D.Czaja.