Ukrywam się za kratami po moje kolana

Widząc czasem kokardkę bezpańską

Dom mój stał się twierdzą nie do pokonania

A ja siedzę sobie pod stołem z drewnianym blatem

Tradycja

Jakże ciebie nazwać statuo pamięci?

Jakże tobie mówić wieżo upodlenia?

Tyś stronice swego trwania

Pokryła kurzem i oddechem czasu

Każde mgnienie życia jest tam zapisane

Raczej wryte w kamień twardszy niż ze spiżu

My robaczek mały ty przesłaniasz słońce

Tak poza światem

Ja człowiek

Który stąpam po zewnętrznej stronie horyzontu

Przed słońcem

Po wewnętrznej płetwie matki ziemi

Znalazłem eden

Gdzieś pośrodku nieba

Bogi tam nie chodzą

I diabłów nie widać

Wielkie kamienne mury

Palisady kłaniające się niebu

Jam kmieć bez posagu

Jam rycerz bez panny

Anioły spadają

Jak bezkresne morza

Krzyczę wśród bezgłosu

Jak kamień w wodospadzie

Przywróć mnie do życia

Jeśli chcesz zaistnieć

Tchnij we mnie swój oddech

Żeby rzeczywistnieć

Ja z prochu powstałem

Tyś wielki

Jam nie patrząc w kaźń

Ty nie patrząc w jaźń

Świeca która rzuca cienie

Na jaskini życia

I świeci i błyszczy

I tańczy w przestrzeni

A później się kończy

Knot się jej dopala

I wyje i skręca

I cegły rozkrusza

A po co

A czemu

A wiedzieć to komu

A jasno czy ciemno

A światło czy ciemność

A pola czy doły

A szczęcie czy rozpacz

A służba czy drużba

A fajnie czy głupio

A bułka czy chleb

A patrzeć czy nie

A Słuchać

Czy wyrwać sobie uszy

Do bębenków we krwi

I kiszkę okręcić dookoła pnia

I chodzić i troczyć

We chwale we mgle

Słońce przyświeca

W bohaterskie ślepia

Za krew

Za skórę

Za zew

A może nie?