pogmatwane losy
ludzkie
rozbrzmiewają codziennością
w przyszłość
akceptując [kanałowość]
logiki
głosów innych
napotykającą [wsłuchiwanie]
spojrzenia
zatracające jedyną
własność
teraźniejszości
w zaszczytnych epizodach
przeszłości...
wrzawy i - prośby
i lamenty
z pierwszej - drugiej -
trzeciej ręki
stos ofiarny pali
uszy
nabijanych
przez Koniuszych
mrowie czułek
całe roje
ciągły proces
nowej mowy
pod - weń - i wciąż
nad osobą
chcącej tylko
wciąż być sobą.
...i ożyją poprzez
chwilę
ku swych mogił
serca martwe
za plecami
Ożywionych
ku wieczności...
Gdyby wszystkie
istoty ludzkie
żyjące na ziemi
-zamieniły swoje
królestwa
toby ich głębia
usłyszała wołanie
-Jako na ziemi
tak i w niebie.
