14 września odbyła się podniosła uroczystość związana z jubileuszem 110–lecia powstania Ochotniczej Straży Pożarnej w Haczowie oraz z poświęceniem i przekazaniem dla jednostki nowego średniego samochodu ratowniczo gaśniczego Mercedes Benz–Atego.

    Uroczystości rozpoczęły się o godz. 14.00 przemarszem kompanii honorowej wraz z pocztami towarzyszącymi jednostek OSP gminy Haczów oraz jednostki OSP Iskrzynia do kościoła parafialnego w rytm orkiestry dętej ”Hejnał” z Haczowa gdzie odbyła się uroczysta msza święta koncelebrowana pod przewodnictwem ks. dziekana Adama Zaremby – proboszcza parafii w intencji strażaków i ich rodzin. Po mszy nastąpił przemarsz wszystkich pod Dom Strażaka.

    Dowódca uroczystości dh Robert Kaczkowski złożył raport nadbrygadierowi Bogdanowi Kulidze – Podkarpackiemu Komendantowi Wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej o gotowości do uroczystego apelu.

    Wójt Gminy Haczów dh Stanisław Jakiel  powitał zaproszonych gości i licznie zebranych mieszkańców Haczowa; a Prezes jednostki przedstawił rys historyczny 110 letniej jubilatki Uroczystość uświetnili swoją obecnością:

Pani Alicja Wosik - Wicewojewoda Podkarpacki

Pan dr. Dariusz Sobieraj - Wiceprzewodniczący Sejmiku

Pan Tadeusz Pióro - Członek Zarządu Województwa Podkarpackiego

nabryg. Bogdan Kuliga – Podkarpacki Komendant Wojewódzki PSP

Pan Zygmunt Błaż - Starosta Brzozowski

dh Tadeusz Sieniawski -członek Prezydium ZOW ZOSP RP w Rzeszowie

st. bryg Jan Szmyd - Komendant Powiatowy PSP w Brzozowie

Pan  Ryszard Błaż - Przewodniczący Rady Gminy

Pan Stanisław Jakiel – Wójt Gminy

oraz liczna zgromadzona społeczność Haczowa.

    Po odegraniu hymnu państwowego oraz związkowego, nastąpiła uroczysta część związana z przekazaniem samochodu pożarniczego. Poświęcenia dokonał ks. prałat Kazimierz Kaczor, a przekazania samochodu (na ręce dh Edwarda Rozenbajgiera – Prezesa Zarządu OSP Haczów) dokonali Podkarpacki Komendant Wojewódzki nadbryg. Bogdan Kuliga, w imieniu Zarządu Głównego ZOSP RP – dh Tadeusz Sieniawski i członek Zarządu Sejmiku Wojewódzkiego – Pan Tadeusz Pióro w asyście wójta Gminy Haczów- Stanisława Jakiela.

    Wsparcia finansowego w zakupie samochodu dla jednostki udzielili: Zarząd Główny Związku OSP RP; Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej; Podkarpacki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej; Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Rzeszowie oraz Urząd Gminy Haczów.

    Po uroczystym przekazaniu samochodu pożarniczego, nastąpiła część w której dokonano dekoracji medalami i odznaczeniami druhów strażaków oraz osób, które wspomogły działalność statutową jednostki.

Odznaczenia otrzymali:

-        Złoty Znak Związku OSP otrzymał dh Stanisław Jakiel – Prezes Zarządu Oddziału Gminnego Związku OSP RP a zarazem Wójt  Gminy Haczów

-        Medal Honorowy im. Bolesława Chomicza – dh Stanisław Tasz

-        Złoty Medal za Zasługi dla Pożarnictwa po raz drugi – dh. Lesław Rajchel; dh. Jan Nowak

-        Złoty Medal za Zasługi dla Pożarnictwa – dh Janusz Boczar

-        Srebrne Medale za Zasługi dla Pożarnictwa: dh Robert Adamczyk, Pan Błaż Ryszard; dh-na. Magdalena Kaczkowska; dh. Maciej Matusz; dh Mariusz Szmyd; dh Robert Szmyd i dh-na Tasz Barbara .

-        Brązowe Medal za Zasługi dla Pożarnictwa-Pan Marek Ekiert; dh-na Jolanta Ilko; dh-na Małgorzata Nowicka; dh-na Iwona Lorenc; dh-na Patrycja Sieniawska; dh Paweł Przybyłowski; dh Wojciech Rogoz; dh-na Małgorzata Rozenbajgier;

-        Odznaka Strażak Wzorowy - dh Piotr Kuliga; dh Michał Pelczar; dh Szymon Sieniawski; dh Bartłomiej Stempek; dh Sławomir Szajna; dh Rafał Szmyd.

Dekoracji dokonał dh Sieniawski Tadeusz w asyście nadbryg. Bogdana Kuligi.

    Na zakończenie uroczystości Wójt Gminy i Prezes jednostki wręczyli listy pochwalne honorowym druhom strażakom, którzy wpisali się w historię jednostki.

    W imieniu jednostki składam serdeczne podziękowanie za złożone życzenia dla Ochotniczej Straży Pożarnej w Haczowie  wręczone przez:

1. Panią Alicję Wosik - Wicewojewoda Podkarpacki

2. Pana dr. Dariusza Sobieraja - Wiceprzewodniczącego Sejmiku Województwa Podkarpackiego

3. Pana Tadeusza Pióro - Członek Zarządu Województwa Podkarpackiego

4. nabryg. Bogdana Kuligę – Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego PSP

5. Pana Zygmunta Błaża - Starostę Brzozowskiego

6. dh Tadeusza Sieniawskiego - członek Prezydium ZOW ZOSP RP w Rzeszowie

7. st. bryg Jana Szmyda - Komendanta Powiatowego PSP w Brzozowie

8. Pana  Ryszarda Błaża - Przewodniczącego Rady Gminy

9. Pana Marka Ekierta – Dyrektora Podkarpackiego Banku Spółdzielczego w Haczowie

10. Panią Helenę Zawada oraz Pana Grzegorza Sobotę - dyrektorów szkół

11. Pani Aleksandra Ekiert – Przewodniczącej Koła Gospodyń Wiejskich.

    Po uroczystym apelu młodzież szkolna przedstawiła program artystyczny, a orkiestra dęta „Hejnał” wykonała koncert dla licznie zgromadzonej publiczności.

    Jednostka OSP Haczów składa podziękowanie za wsparcie działalności statutowej jednostki następującym firmom i organizacjom:

1. Podkarpacki Bank Spółdzielczy w Haczowie,
2. Stimo Systemy Informatyczne Krosno
3. Społeczny Komitet Ubezpieczeń Zwierząt w Haczowie

                                         Ze strażackim pozdrowieniem

                                                                                                                                                                            dh Edward Rozenbajgier                                   

     14 września w siódmej kolejce krośnieńskiej „okręgówki” spotkali się „Iskra” Przysietnica i „Szarotka” Uherce. Goście zajmowali drugie miejsce w tabeli okręgowej i mecz zapowiadał się bardzo ciekawie. „Iskra” zajmująca piątą pozycję w tabeli podejmowała więc wice lidera.

    Mecz rozpoczął się pod dyktando gości, których składne akcje mogły zachwycać wszystkich. Celne podania, gra w zasadzie na całym boisku była bez zarzutu, to owocowało bramką dla gości. I te 20 minut to wszystko co goście mogli pokazać bowiem miejscowi opanowali grę i wkrótce strzelili wyrównująca bramkę. Mecz dalej toczył się na zasadzie kontra tu, kontra tam. Goście nie pokazali nic z wielkiej piłki. Często faulowali gospodarzy przez co mecz stawał się niezbyt ciekawy. Pod koniec pierwszej połowy gospodarze strzelili  zasłużenie drugą bramkę. Druga odsłona to szybkie akcje gospodarzy i jedna z nich skutkowała trzecią bramką. Goście nie mogli się odnaleźć już w grze, liczne faule, liczne niecelne strzały na bramkę powodowały ich zdenerwowanie.  Do tego dołożyło się dyskusyjne w wielu przypadkach sędziowanie. Brutalne wejścia gości dały im trzy żółte kartki. Gospodarze pod koniec drugiej połowy mieli jeszcze kilka okazji, szkoda, że nie wykorzystali, wynik byłby o wiele większy.  Wynik 3:1 był odzwierciedleniem tego co działo się na boisku i gospodarze zasłużenie zwyciężyli.

    Gospodarze zagrali w składzie: Kamil Wania, Witold Dereń, Karol Kwolek, Darek Pietryka, Bartek Banaś, Dariusz Płowy (Mateusz Ostrowski) , Krzysztof Bieda, Przemek Pietryka (Przemysław Gazdowicz), Łukasz Kurzydło, Kamil Wacek, Krzysztof Bąk, Łukasz Rzepka (r). Kibiców około 150 - mało jak na mecz z drużyną na szczycie. Bramki strzelili: Krzysztof Bieda – 2 i Dariusz Płowy – 1.   (inf. własna)

W ramach projektu systemowego „Podkarpacie stawia na zawodowców” realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007 – 2013. Działanie 9.2 Podniesienie atrakcyjności i jakości szkolnictwa zawodowego w Zespole Szkół Zawodowych im. Kard. Stefana Wyszyńskiego w Dynowie przygotowuje się do uruchomienia nowoczesnego centrum obrabiarek sterowanych komputerowo. Jest już jedna gotowa do pracy, a kilka następnych będzie zakupione w najbliższym czasie. Projekt systemowy jest realizowany przez Wojewódzki Urząd Pracy w Rzeszowie w porozumieniu z Powiatem Rzeszowskim.

Dzisiejszy technik - mechanik nie będzie wprawdzie „złotą rączką” jak dawniej, ale będzie wykwalifikowanym fachowcem - specjalistą do programowania i obsługi nowoczesnych automatów i obrabiarek,  którymi steruje komputer.

Kilka lat temu do nauki zachęcały i przyciągały do szkoły pracownie komputerowe, tablice interaktywne itp. dzisiaj już nie są taką atrakcją, bowiem „komputerek” może każdy nosić nawet w kieszeni. Dlatego Centrum Kształcenia Ustawicznego przy ZSZ w Dynowie przedstawia kolejna zmianę w kształceniu zawodowym, która wychodzi także naprzeciw zapotrzebowaniom rynku pracy.

„ZESPÓŁ SZKÓŁ ZAWODOWYCH W DYNOWIE STAWIA NA ZAWODOWCÓW”

Halina Cygan

    Gdy miałeś dwadzieścia lat i w życie przed sobą kazali ci iść. Wierny swoim ideałom pozostawiłeś po sobie niezmywalny ślad. Za obcą sprawę, na obcej ziemi znalazłeś swój kres. Czy tak zaczyna się Twoja historia? Historia wiernego syna swojej małej ojczyzny.

Było upalne lato 1944 roku. 20 letni szeregowy właśnie wtedy oddaje swój żywot brzozowskiej ziemi. Miasteczko wyzwolone i ziemia co przyjmuje jego doczesne szczątki. Poległy milczy jak milczą kamienie na prostej żołnierskiej mogile. Pamięć odchodzi w  przeszłość. Tylko gwiazda znaczy jego ślad. Jak wtedy tutaj było, pomyślisz…Pozostało tyle młodego pokolenia. A mogłeś żyć i być blisko… Gdy tam na Ciebie czekała dziewczyna, gdy listy już nie dochodziły. Słowa ubrane zapachem kobiety. Najdroższy mój…

Na początku i w połowie 1944 roku Niemcy uciekali w popłochu, a w dniu 8 września 1944 roku do Chorkówki i okolic wkroczyły jednostki Armii Czerwonej. W naszym domu rodzinnym chwilowo zatrzymywali się żołnierze radzieccy, co kilka dni i na krótko, a następnie szli na zachód i na południe. Kilkadziesiąt metrów od mego domu rozmieszczono baterię „Katiuszy”. Wycelowano je na zachód. Rozpoczęło się strzelanie. Tuż przed nim ojciec od dowódcy dostał polecenie otworzenia w domu wszystkich okien. W jednym z jesiennych dni przyjechał na koniu żołnierz radziecki, który u nas zakwaterował. Okazało się, że ten młody i wesoły czerwonoarmista pełnił obowiązki doręczyciela poczty dla wojska. Codziennie rano wyjeżdżał, przywoził całą masę listów. Siadał wieczorem przy stole oświetlonym lampą naftową i rozpoczynał ich sortowanie. Ja siedziałam również przy tym stole i obserwowałam bacznie jego czynności. Listy dzielił na dwie grupy, układając je po prawej i po lewej stronie. Po lewej było ich więcej tak, że zaczynało brakować miejsca na stole, więc brał je i wrzucał do płonącego pieca. Ojciec mój, obserwując cały przebieg sortowania, zapytał żołnierza, dlaczego pali te listy. On odpowiedział że adresaci już nie żyją. Następnie rozpoczynał czytanie pozostałych z prawej strony listów i to już przebiegało dłużej. I znowu niektóre z nich wędrowały na lewo, a następnie były wrzucane do pieca. Widząc zdziwione oczy mojego ojca, nie pytany wyjaśnił: „Bo tu są złe wiadomości od rodzin, a żołnierz nie może o tym wiedzieć.”

Kilkanaście dni żołnierz przebywał w naszym domu. Wciąż odbywało się sortowanie listów, które codziennie otrzymywał z ojczyzny, z czego zaledwie jedną trzecią doręczał żołnierzom, jadąc na linię frontu w kierunku Dukli.

W kolejnym dniu, jak codziennie rano, wyjechał na linię frontu ze swoimi listami i nie wracał przez dwa dni, aż na trzeci dzień zjawił się, ale bez konia i czapki. Wrócił, ale już nie ten sam człowiek, smutny i przerażony. Konia stracił, bo trafił go pocisk. On sam przeżył, chociaż kula trafiła w czapkę. Powiedział ojcu, że w pobliżu Dukli jest straszne piekło, tysiące zabitych i rannych żołnierzy oraz ogromne ilości zniszczonego sprzętu wojskowego. Okazało się, że chodzi o bitwę na Przełęczy Dukielskiej. Rozmawiali do późnej nocy na ten temat, ponieważ ojciec znał język rosyjski, a następnego dnia pożegnał nas wszystkich ze łzami w oczach i odjechał na front…. wspominała Izabela Szubra.

    Szeregowy Niepoczatow Iwan Andriejewicz urodzony w 1924 roku oddał swoje życie na brzozowskiej ziemi 6 sierpnia 1944 roku. Pochowany pierwotnie w Niebocku przeniesiony został na brzozowski cmentarz wojenny na ulicy Bohaterów II Wojny Światowej. Wtedy ciała poległych chowano w miejscu tam gdzie zginęli.  Gdy na Podkarpaciu front dopiero przechodził na terenie miasteczka umiejscowiony został jeden z polowych szpitali. Znajdował się on w gmachu obecnego Liceum. Wielu rannych zmarło w drodze jak również po operacji. W miejscu obecnego cmentarza wojennego grupa sześciu radzieckich żołnierzy codziennie przygotowywała nowe mogiły dla poległych. Zmarli żołnierze ze szpitala do miejsca wiecznego spoczynku dowożeni byli wozem konnym w drewnianej skrzyni. Co dzień rano do skrzyń chowano dwóch do czterech zmarłych w nocy żołnierzy. Zmarłych zaś oficerów chowano w parku na Placu Grunwaldzkim. Pochowano tam majora kapitana i jednego porucznika. Na ich mogiłach wybudowane były pomniki z desek pomalowane na czerwono. Na nich to znajdowały się tabliczki z datami urodzin i śmierci oraz stopniami wojskowymi. Po wojnie poległych oficerów przeniesiono na cmentarz wojskowy który powstał dwa lata po wojnie. Na terenie cmentarza znajduje się 15 mogił grupowych i 10 mogił indywidualnych. Od bramy wejściowej do cokołu prowadzi  alejka wyłożona płytami. Zieleń okala mogiły, drzewa dają zbawczy przed upałem cień. Cmentarz spokojnie przyjmuje wędrowca który pamięta… Zapal świeczkę na bezimiennej mogile. Niech dym woła w Niebiosa o pamięć. Pamiętam o nich i ich niespokojnych czasach. Pozostają jeszcze ślady zachowane w ludzkiej pamięci.  Do Nich wolność przyszła prędzej niż do nas” głosi inskrypcja na cokole.

    Byłem tam w niedzielę. Spokojna upalna pogoda. I cisza. Tylko wiatr historii błąka się po moim umyśle. Jak uhonorować ich poległych dusze… piszę  w nocy…

"Pomnij przechodniu, wchodząc w to obejście,
Że ziemia setki poległych tu grzebie,
Co młode życie oddali w potrzebie,
By nam zapewnić dziś wolność i szczęście."

Marcin Michańczyk