EPITAFIUM

Epitafium

Czemu zamykasz powieki swe

Czy nie ciekawi cię słońca wschód

Czemu wydajesz ostatni oddech

Czy nie podrywa cię poranny powiew wiatru

A tyle było jeszcze przed nami

I brzoza drzemiąca pod miedzą

I buk kulący się gdzieś na szczycie

I modrzew który nie mógł dojrzeć

Uciekasz  bo  łatwiej

Bo ciężar na plecach

Bo dzieci nie skomlą

Nie chcą matczynej piersi

A byłaś kroplą rosy

Diamentem  o poranku

Raz światłem raziłaś

Żeby dać pomyśleć

A grzyby już rosną

Pod dębem starowiecznym

Nie zerwiesz już ich

Nie skusisz się  więcej

Kto będzie biegał

Po górach zielonych

Kto będzie kopał

By życie wyrosło

Kto nas poprowadzi

Bo droga zbyt kręta

Kto powie dosyć

Gdy będzie już dosyć

Wielką uczyniłaś pustkę

Moja droga Zosiu

W naszych małych sercach

Tym zaniechaniem swoim