PRAWA STAROŚCI

Nieraz mnie ludzie witają,

pośpiesznie ruszając w drogę,

z uśmiechem o zdrowie pytają,

lecz ja ich poznać nie mogę.

    Ma pamięć zawodzi niestety,

    bo takie starości są prawa.

    Ze smutkiem pytam dlaczego,

    ta młodość tak przeleciała?

Nie jeden już na półmetku,

zadaje to trudne pytanie. 

Czy łatwo przebrnie przez życie,

a może w drodze ustanie?

    Tak każdy w swojej starości,

    co dzień się boryka i trudzi,

    tak często młodszym zazdrości,

    a czasem stroni od ludzi.

Znów minął roczek jak wczoraj,

a my się już nie spotkamy,

bo taka jest Boża wola,

a my się nie sprzeciwiamy.

    Wreszcie jak stara maszyna,

    pracę swą zakończyć musi,

    ty jeszcze chciałbyś coś zacząć,

    bo wewnątrz coś drzemie i kusi.

Właśnie tak często się zdarza,
że w kościach łamie i boli,

znów trzeba wezwać lekarza,

by ulżyć w swojej niedoli.

    I tylko w swoich dzieciach,

    możesz szukać pomocy,
    bo często przy chorych starcach,

    potrzeba czuwać i w nocy.